Spektakl polecany dla widzów powyżej 16 roku życia. 

Historia, która zaczęła się od pięciu strzałów w Davos, odtwarza się po latach.

3 lutego 1936 roku w szwajcarskim Davos chorwacki Żyd, David Frankfurter w akcie politycznego sprzeciwu zabił nazistowskiego urzędnika Wilhelma Gustloffa.

30 stycznia 1945 roku z Gotenhafen/Gdyni statek nazwany imieniem Gustloffa wyruszył w ostatni, tragiczny rejs.

20 kwietnia 1997 roku w niemieckim Schwerin dwóch nastolatków, Konrad P. i Wolfgang S., dokonało tragicznej w skutkach rekonstrukcji zdarzenia z Davos.

Rodzice obu chłopców spotykają się na sali sądowej i próbują zrozumieć to, co wydarzyło się między ich synami. Wszyscy coś stracili. Wszyscy mierzą się z przeszłością.

Najnowszy spektakl Marcina Wierzchowskiego, znanego gdańskiej publiczności za sprawą wielokrotnie nagradzanej „Pięknej Zośki”, to przejmująca opowieść o dziedziczeniu pamięci, traum i win. O tym, jak mocno życie naszych przodków wpływa na nasze wybory i tożsamość.

Dialogi na podstawie improwizacji aktorskich inspirowanych powieścią „Idąc rakiem” Güntera Grassa.
W spektaklu występuje intensywne światło.
 

Rozmowa z Marcinem Wierzchowskim, reżyserem spektaklu

THE CASE OF DAVID FRANKFURTER

On 30 January 1945 at 12:30, the temperature drops to 18°C below zero. The MV Wilhelm Gustloff leaves the port of Gotenhafen/Gdynia and embarks on its last voyage to Kiel, Germany.

On board, there are over 9,000 people fleeing the approaching Red Army advancing on Gdańsk – mostly women, children, and wounded soldiers. At 9:30 p.m. the same day, the ship is hit by three torpedoes fired by the Soviet submarine S-13 and subsequently begins to sink.

The sinking of the Wilhelm Gustloff is the greatest maritime catastrophe in history, and the number of fatalities is at least four times greater than that of the Titanic. Only about 600 people survived.

The new production by Marcin Wierzchowski, known to Gdańsk audiences thanks to the award-winning Beautiful Zośka, is a story about those who remained. The survivors and their descendants face questions such as: ‘Why was I the one who survived?’ and ‘Do I have any obligations towards those who passed away? Am I living “instead of” someone?’ This is not a story about great history, but rather an attempt to understand who we are as our parents’ children, and as our children’s parents.

The script is based on actors’ improvisations inspired by Günter Grass’s Crabwalk.