
W ramach dziewiątej Recepty w Starej Aptece ON-LINE zapraszamy Państwa do obejrzenia filmu DZIECI Z LENINGRADZKIEGO w reżyserii Hanny Polak i Andrzeja Celińskiego. To z pewnością jeden najbardziej wstrząsających polskich filmów dokumentalnych. Bez żadnej cenzury ukazuje codzienne życie rosyjskich dzieci ulicy - dzieci porzuconych, lub tych, które uciekły z patologicznych rodzin. Żyją na marginesie społeczeństwa, zmagając się z przemocą władzy, biedą, AIDS, narkotykami oraz wykorzystywaniem seksualnym. Pomimo tego, z jak ciężkim losem przyszło im walczyć, wciąż pozostaje w nich coś z dzieci, chcą się bawić, śmiać, chcą czuć się kochane. Film powstał w wyniku wieloletniej pracy Hanny Polak, która w 1997 roku założyła fundację Aktywnej Pomocy Dzieciom i po latach postanowiła ukazać światu, z czym muszą czasem mierzyć się najmłodsi. Chciała swoim filmem poruszyć opinię publiczną i zebrać środki na pomoc dla bezdomnych dzieci. DZIECI Z LENINGRADZKIEGO były nominowane do Oscara w 2005 roku, otrzymały także nagrodę International Documentary Association - jedną z najbardziej prestiżowych nagród dla filmu dokumentalnego.
DZIECI Z LENINGRADZKIEGO
Reżyseria: Hanna Polak, Andrzej Celiński
Zdjęcia: Hanna Polak, Andrzej Celiński, Hans Jurgen Burkard
Montaż dźwięku: Michał Dominowski
Montaż: Ewa Romanowska-Różewicz, Andrzej Celiński
Produkcja: Forte Andrzej Celiński Hanna Polak, 2004
Czas trwania: 33 minuty
#staysafe #staytuned #ninateka
Link: https://ninateka.pl/film/dzieci-z-leningradzkiego-hanna-polak-andrzej-celinski

Podczas spaceru przyjrzymy się roślinom tworzącym Ogród Teatralny, a następnie wyruszymy wokół teatru, by odkryć drzewa, krzewy i dzikie rośliny rosnące tuż obok nas. To spotkanie dla wszystkich, którzy chcą zwolnić na chwilę, wyostrzyć zmysły i przekonać się, że nawet dobrze znane miejsca mogą opowiedzieć zupełnie nowe historie.

Czy miłość rodzicielska naprawdę jest bezwarunkowa? A jeśli rzeczywistość zmusiłaby nas do odpowiedzi na pytanie, na które nikt nie chce odpowiadać? Podczas prób do spektaklu na podstawie dramatu Ivora Martinicia będziemy przyglądać się temu, jak jedno hipotetyczne pytanie wydobywa na powierzchnię to, co od dawna pozostawało niewypowiedziane.

Przeszłość nie zawsze jest przekazywana jako historia. Bywa zapisana głębiej - w ciele, w odruchu, w czymś, co trudno uchwycić i nazwać. To, co nie zostało przeżyte przez nas, może mimo to stać się częścią naszego życia.