
Z radością informujemy, że Robert Ciszewski otrzymał wyróżnienie aktorskie w 29. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej za rolę Seweryna Goszczyńskiego w spektaklu KOŁO SPRAWY BOŻEJ Konrada Hetela w reżyserii Radka Stępnia. Laureatowi serdecznie gratulujemy!
O LAUREACIE
„Intensywnie pracował już podczas studiów w krakowskiej PWST, grając w Teatrze Słowackiego i na Scenie STU, a także w Narodowym Starym Teatrze. W Teatrze Wybrzeże zaczął od cichego, szlachetnego partnerowania Krzysztofowi Matuszewskiemu – Iwanowi ze ŚMIERCI IWANA ILJICZA Lwa Tołstoja w reżyserii Franciszka Szumińskiego – był w tym spektaklu jego podporą, służącym Gierasimem. Prawdziwy pojedynek czekał go jednak w NIEPOKOJU Iwana Wyrypajewa w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego. Otrzymał rolę polskiego dziennikarza, przeprowadzającego wywiad z wybitną pisarką, Ullą Richte. Skrywającą wiele tajemnic, prowadzącą własną grę kobietę zagrała Dorota Kolak, ale on nie dał się przyćmić wielkiej aktorce. Podjął rękawicę i poprowadził z nią dialog jak równy z równym. W ŻYCIU INTYMNYM JAROSŁAWA Magdy Kupryjanowicz i Michała Kurkowskiego w inscenizacji Kuby Kowalskiego znów spotkał się na scenie z Matuszewskim, tym razem obsadzonym w roli Iwaszkiewicza. Był na scenie łącznikiem między światem żywych i umarłych, przywoływał wspomnienie kochanka wielkiego pisarza. Imponował wewnętrznym skupieniem i ogromną wrażliwością, podobnie jak w FAUŚCIE Stępnia jako młode wcielenie bohatera Goethego. Robert Ciszewski to rzadka wrażliwość. To już wiemy po jego pierwszych rolach w Teatrze Wybrzeże.”
Jacek Wakar, album TWARZE WYBRZEŻA

Podczas spaceru przyjrzymy się roślinom tworzącym Ogród Teatralny, a następnie wyruszymy wokół teatru, by odkryć drzewa, krzewy i dzikie rośliny rosnące tuż obok nas. To spotkanie dla wszystkich, którzy chcą zwolnić na chwilę, wyostrzyć zmysły i przekonać się, że nawet dobrze znane miejsca mogą opowiedzieć zupełnie nowe historie.

Czy miłość rodzicielska naprawdę jest bezwarunkowa? A jeśli rzeczywistość zmusiłaby nas do odpowiedzi na pytanie, na które nikt nie chce odpowiadać? Podczas prób do spektaklu na podstawie dramatu Ivora Martinicia będziemy przyglądać się temu, jak jedno hipotetyczne pytanie wydobywa na powierzchnię to, co od dawna pozostawało niewypowiedziane.

Przeszłość nie zawsze jest przekazywana jako historia. Bywa zapisana głębiej - w ciele, w odruchu, w czymś, co trudno uchwycić i nazwać. To, co nie zostało przeżyte przez nas, może mimo to stać się częścią naszego życia.