
Za nami trzecia premiera sezonu 2020/2021, pierwsza w Nowym Roku, a zarazem pierwsza premiera tej komedii po ponad 20 latach w polskim teatrze. Zapraszamy Państwa do lektury fragmentów recenzji spektaklu BUNBURY Oscara Wilde'a w reżyserii Kuby Kowalskiego.
„Powstało przedstawienie przezabawne, świetnie zagrane i przygotowane choreograficznie, dopracowane w każdym detalu i nowocześnie opowiedziane.”
Katarzyna Fryc, Gazeta Wyborcza
„BUNBURY to błyskotliwa komedia na poziomie, z subtelnym, wyważonym dogryzaniem innym, a w zasadzie... samym sobie, bo Gogolowskie powiedzenie „Z czego się śmiejecie? Z samych siebie się śmiejecie” znajduje tu trafne zastosowanie.”
Magda Mielke, Trójmiasto.pl
„Świat, w którym króluje nasze przywiązanie do etykietek, porządku i jasno wyznaczonych ról społecznych za Oscarem Wildem Kuba Kowalski i scenografka, artystka sztuk wizualnych Kornelia Dzikowska wywracają do góry nogami z pomocą krzykliwych, kolorowych kostiumów, tapirowanych, wymyślnych męskich fryzur, i przesadnych, zamierzenie karykaturalnych makijaży.”
Agata Olszewska, gdansk.pl
„Świadomie cukierkowa, przesadzona i przegięta farsa, dziejąca się w sztucznym, kolorowym świecie.”
Przemysław Gulda, cykl guldapoleca
„Tak się dotąd tej komedii nie grało. Żart ulubiona zabawa Wilde'a - mistrza paradoksu, posunięty tu został do ostateczności, więc wielkie brawa dla twórców spektaklu. […] Gorąco polecam ten spektakl kolorowy, inteligentny i cudownie dowcipny, w której jest duch zabawy, pierwiastek anarchii i pewien rodzaj bezczelnej detronizacji powagi.”
Grażyna Antoniewicz, Dziennik Bałtycki

Podczas spaceru przyjrzymy się roślinom tworzącym Ogród Teatralny, a następnie wyruszymy wokół teatru, by odkryć drzewa, krzewy i dzikie rośliny rosnące tuż obok nas. To spotkanie dla wszystkich, którzy chcą zwolnić na chwilę, wyostrzyć zmysły i przekonać się, że nawet dobrze znane miejsca mogą opowiedzieć zupełnie nowe historie.

Czy miłość rodzicielska naprawdę jest bezwarunkowa? A jeśli rzeczywistość zmusiłaby nas do odpowiedzi na pytanie, na które nikt nie chce odpowiadać? Podczas prób do spektaklu na podstawie dramatu Ivora Martinicia będziemy przyglądać się temu, jak jedno hipotetyczne pytanie wydobywa na powierzchnię to, co od dawna pozostawało niewypowiedziane.

Przeszłość nie zawsze jest przekazywana jako historia. Bywa zapisana głębiej - w ciele, w odruchu, w czymś, co trudno uchwycić i nazwać. To, co nie zostało przeżyte przez nas, może mimo to stać się częścią naszego życia.