
9 lipca na Scenie Kameralnej odbyła się premiera spektaklu CZEGO NIE WIDAĆ Michaela Frayna w reżyserii Jana Klaty.
Misternie skomponowana farsa, której dramaturgicznym paliwem są perturbacje powstałe podczas produkcji spektaklu CO WIDAĆ. Objazdowa grupa teatralna gotowa jest zagrać swoje przedstawienie w każdych warunkach i nie zważając na żadne przeszkody, te się jednak piętrzą, a wraz z nimi piętrzy się absurd, który jednak nie przeszkadza twórcom w zmaganiach z teatralną materią. Pełna poczucia humoru sztuka angielskiego komediopisarza pokazuje teatr, który dla tworzących go artystów jest nie tylko miejscem pracy, ale także domem, a może przede wszystkim sposobem na życie.
Michael Frayn
CZEGO NIE WIDAĆ
Przekład: Karol Jakubowicz i Małgorzata Semil
Adaptacja, reżyseria i opracowanie muzyczne: Jan Klata
Scenografia, kostiumy, światło, projekt plakatu: Mirek Kaczmarek
Ruch sceniczny: Maćko Prusak
W spektaklu występują: Katarzyna Figura - Dotty Otley, Piotr Biedroń - Lloyd Dallas, Jakub Nosiadek - Garry Lejeune, Magdalena Gorzelańczyk - Brooke Ashton, Agata Woźnicka - Poppy Norton-Taylor, Cezary Rybiński - Frederick Fellowes, Dorota Androsz - Belinda Blair, Robert Ninkiewicz - Tim Allgood, Krzysztof Matuszewski - Selsdon Mowbray.
Asystent reżysera, inspicjent – sufler: Katarzyna Wołodźko
Asystent scenografa: Grzegorz Więckowski
Zdjęcia: Natalia Kabanow
Premiera: 9 lipca 2022 roku na Scenie Kameralnej
Kolejne spektakle: 10, 12 i 13 lipca na Scenie Kameralnej
Czas: 2 godziny i 20 minut (jedna przerwa)

Podczas spaceru przyjrzymy się roślinom tworzącym Ogród Teatralny, a następnie wyruszymy wokół teatru, by odkryć drzewa, krzewy i dzikie rośliny rosnące tuż obok nas. To spotkanie dla wszystkich, którzy chcą zwolnić na chwilę, wyostrzyć zmysły i przekonać się, że nawet dobrze znane miejsca mogą opowiedzieć zupełnie nowe historie.

Czy miłość rodzicielska naprawdę jest bezwarunkowa? A jeśli rzeczywistość zmusiłaby nas do odpowiedzi na pytanie, na które nikt nie chce odpowiadać? Podczas prób do spektaklu na podstawie dramatu Ivora Martinicia będziemy przyglądać się temu, jak jedno hipotetyczne pytanie wydobywa na powierzchnię to, co od dawna pozostawało niewypowiedziane.

Przeszłość nie zawsze jest przekazywana jako historia. Bywa zapisana głębiej - w ciele, w odruchu, w czymś, co trudno uchwycić i nazwać. To, co nie zostało przeżyte przez nas, może mimo to stać się częścią naszego życia.